این روزها که آقای همسر کشیک های 36 ساعته داره و در مدت 12 ساعتی که فرصت استراحت و مطالعه داره، این موارد رو برام تعریف میکنه، بدیهی است که راوی آقای همسره و این موارد اغلب مربوط به اورژانس اطفال هستند. - درد و مشکل کلیه و مجاری ادرار داشت و بیقراری میکرد، همراه عمه و پدرش به بیمارستان آمده بود، از پدرش پرسیدم که سابقه مشکل کلیوی داشته گفت نه. بعد از تست و معاینه مشخص شد که نارسایی کلیه داره و باید بستری بشه. پدرش از این تشخیص ناراحت شد و نگران وضعیت فرزندش بود، پرسیدم چی شده؟ گفت: پسرم کوچیک بود که همسرم فوت کرد و الان چند سالی است که مجددا ازدواج کردم، گوی

نشسته است روبروی من، سر میز کنفرانس وسط شرکت و با آه و ناله از رنج دوران می گوید، میگوید: دیگه این پسرو رو نمیفرستم مدرسه آخه مدرسه 350 تومن پول می خواد. میگم: خب شما که تحت پوشش کمیته هستی با مدرسه صحبت کن. میگه: نامه از کمیته بردم، گفتن باشه قسطی بده. میگم: خب پس میتونی بدی. میگه: نه ندارم، به امام حسین ندارم، دیگه گفتم نره نمی خوا درس! توی پسته پاک کنی بهش کار میدن گفتم برو کار کن من دیگه پول ندارم خرج مدرسه بدم. دارم حساب میکنم که دو فرزند داره که یکی هفت ساله و دیگری ده ساله، پسرک ده ساله در این دو سال کل هزینه تحصیل و لوازم مدرسه اش از طرف مدیر شرکت تامین ش

--بالاخره بعد از کلی بدقولی و سه بار اعلام رتبه و هزار جور تغییر و طول و تفسیر، نتیجه آقای همسر اعلام شد و شکر خدا انتخاب اولش پذیرفته شد و از چند روز دیگه روزگار پر مشغله آقای همسر شروع میشه و برای دیدنش باید نوبت بگیرم!! --نمی دونم چرا یک عده علاقه ی زیادی به بحث کردن دارن مخصوصا بحث مذهبی، بعد تجربه به من ثابت کرده این عده بشدت هم یک دنده و خودرای هستن و سعی شون بر متقاعد کردن طرف مقابل از هر روشی است و ابدا از موضع شون کوتاه نمیان و اگه صد جور استدلال هم بیاری باز حرف خودشون رو می زنن و بدی ماجرا اینه که آخرش جوری باهات حرف میزنن که انگار تو کافری و خودشو